یادداشت های نریمان عبدی

حقیقت اتاق دربسته ای است که گه گاه قفلش را باز میکنیم و بعد دوباره چفتش را می اندازیم (دونالد بارتلمی)

به جای متن

در تاتر پست مدرنیستی معاصر ، تصویری که از انسان ارائه میشود ، انسانی خارج از مرزهای جغرافیایی و تاریخی است ، انسانی که متعلق به زمان یا مکان خاصی نیست. انسانی گسترده اما فارق از هرگونه عمق روانشناختی.